Dwanaście rolek barwnego negatywu wreszcie wywołane!

Były niemałe nerwy, gdyż to dość spory okres pracy, fotografowania całym sercem i zaangażowania się totalnie w temat. Poza tym w obecnych czasach negatyw barwny (kolorowy) jest bardzo drogi, do tego chemia by go wywołać i dalszy proces to łącznie generuje spore koszty. Dlatego większość moich negatywów, które popełniałem w życiu, to tak zwane „one shot’y”.

Bardzo rzadko się zdarza bym jeden kadr, jedną scenę fotografował dwa lub więcej razy. Oczywiście bywa, że taka sytuacja zaistnieje, ale może na 12 rolek negatywu (jak teraz, w tym przypadku), mam chyba tylko cztery zdublowane zdjęcia. Póki co przede mną jeszcze sporo pracy z tym materiałem, ale chciałem się tą zapowiedzą w postaci 16 ujęć po prostu z Wami podzielić. Bo myślę, że udało się uwiecznić ciekawe sytuacje i fajnych ludzi, a do tego wszystkie negatywy są poprawnie wywołane - jest radość!

Śląskie Szlagiery w Wielkopolsce – to projekt przede wszystkim o ludziach, którzy w każdą niedzielę lipca
i sierpnia wręcz rytualnie pojawiają na wrzesińskim amfiteatrze. To impreza, na której zjawiają się głównie seniorzy (ale nie tylko), a oni bywają bardzo zaskakujący. Od niesamowitych modowych kreacji po energię, której dużo młodsi mogą pozazdrościć. Oczywiście w takiej fotograficznej dokumentacji ważna jest narracja
i poszukiwanie pewnych schematów jak i bohaterów. To wszystko wtedy tworzy spójny i przemyślany koncept, opowieść o danej grupie społecznej, dla której to wydarzenie to święto. Jest to także w pewnym sensie socjologiczna obserwacja danej grupy wiekowej, ale również przyglądanie się budowanej symbiozy pokoleniowej poprzez powtarzający się rytuał. Dodatkową wartością jest (była) trwająca przebudowana amfiteatru, która stała się naturalnie pewną metaforą o przemijaniu… 

To tak po krótce, by się zbytnio nie rozpisywać… 

Myślę, że na przyszły rok będę jeszcze kontynuował projekt, a potem jak to zazwyczaj bywa, będzie się myślało o pokazaniu go w całości i może wreszcie nie tylko będzie się myślało, może dobre wiatry pozwolą pokazać go „fizycznie” i inne moje projekty, które zbyt długo czekają w ciemnościach szuflad. SIĘ wierzy!

 Dziękuje wszystkim bohaterom zdjęć, których oczywiście jest dużo więcej niż na tej zapowiedzi.
 Widzimy się w przyszytym roku!